Vakantieziekten


Hartworm
De hartworm komt met name in warme gebieden voor, waaronder Zuid-Europa. Deze parasiet wordt door besmette muggen overgebracht en zullen bij het steken van de hond of kat besmettelijke larven in de huid inbrengen. De larven zullen zich tenslotte in het hart tot volwassen hartwormen ontwikkelen waardoor de besmette hond of kat symptomen van hartfalen gaat vertonen. De behandeling van een hartworminfectie kan erg gevaarlijk en riskant zijn. Dode wormen kunnen namelijk loskomen en elders de doorbloeding blokkeren en een anafylactische shock veroorzaken. Om die reden is het beter infecties te voorkomen. Wanneer u uw hond naar risicogebieden op vakantie meeneemt is het dus erg raadzaam om preventieve maatregelen te nemen.


Larven van de hartworm in een bloeduitstrijkje van een hond Volwassen hartwormen in een hart avn een hond




Haakworm
In gebieden rond de Middellandse Zee komen haakwormen veelvuldiger dan in Nederland voor en bovendien betreft het hier andere soorten die heel wat schadelijker zijn dan de haakwormen die in ons klimaat voorkomen. Larven dringen via de huid of slijmvliezen het dier binnen. Besmetting kan ook via de moedermelk gebeuren. In de dunne darm veroorzaken zij kleine bloedende wondjes, die in ernstige gevallen tot heftige diarree en bloedarmoede bij kunnen leiden. Het is dan ook aan te raden om hiermee rekening te houden indien u met uw huisdier op vakantie gaat en preventieve maatregelen te treffen.


Haakwormei




Vossenlintworm
Speciale aandacht moet aan de vossenlintworm besteed worden. Deze komt vooral in het oostelijk deel van Europa veel voor en de mens kan voor deze lintworm als tussengastheer optreden. Wanneer een hond in het buitenland een besmetting met de vossenlintworm heeft opgedaan en de volwassen worm in de darm van het dier eitjes produceert die in de ontlasting terecht komen, bestaat het risico dat de mens via zijn eigen besmette huisdier geïnfecteerd raakt. Na het opnemen van een ei kunnen onvolgroeide stadia van deze worm bij mensen een soms fatale aandoening van de lever en longen veroorzaken.


Microscopisch beeld van een volwassen lintworm




Leishmania
Zandvliegen zijn stekende muggen die vooral in Zuid-Europa voorkomen en die voornamelijk 's nachts actief zijn. Doordat ze drager van de Leishmania parasiet kunnen zijn, kunnen ze door te steken deze ziekte overbrengen naar honden en katten. Het gaat hier om een eencellige parasiet die via bepaalde witte bloedcellen in het bloed (macrofagen) in vele organen terecht kan komen. Wat betreft de ontwikkeling van de ziekte dient rekening gehouden te worden dat de incubatietijd 3 maanden tot verschillende jaren kan bedragen. Vandaar dat ziekte door Leishmania zelden bij dieren jonger dan 6 maanden wordt gezien en dat bij ziekte niet meteen een verband met een vroegere vakantie wordt gelegd. Niet alle geïnfecteerde honden worden ziek. Sommige dieren ontwikkelen een beschermende immuniteit, dit hangt echter af van de immuunrespons van de hond. Een cellulaire immuniteit biedt het dier bescherming, terwijl het ontwikkelen van een sterke humorale immuniteit door de productie van enorme hoeveelheden ineffectieve antistoffen en autoantistoffen juist voor lichamelijke klachten zorgt.

In Europa is Leishmaniose geen huidaandoening, maar een systeemziekte met mogelijike huidziekte. Dit wordt ook wel visceraal Leishmaniose genoemd. De ziekte wordt gekenmerkt door chronische uitputting met meestal een sluipend en verergerend verloop. De patiënten ogen oud door een slechte algemene conditie met vermagering. De lymfeknopen, lever en milt kunnen opgezet zijn. Daarnaast kunnen kreupelheid, oogletsels, een bloedneus, nierfalen, diarree en secundaire infecties worden gezien, waarbij het nierfalen verreweg de meest belangrijke doodsoorzaak is. 90% van de honden met leishmaniose vertonen huidletsels, welke meestal veralgemeend maar ook gelokaliseerd kunnen zijn. De huidpresentatie van leishmaniose kunnen bestaan uit een schilferige, dunne vacht met kaalheid, wondjes die niet willen genezen, bultjes en puistjes. Op slijmvliezen kunnen tumorachtige letsel ontwikkelen en aan de voeten kan sprake zijn van overdreven eeltvorming en abnormale lange en verkeerd groeiende nagels.

Zandvliegen zijn vooral van mei tot oktober, na zonsondergang en vooral op windstille dagen actief. Om Leishmania te voorkomen is het van belang om te voorkomen dat uw hond door zandvliegen gestoken kan worden. Dit kan door uw hond niet na zonsondergang of voor zonsopgang buiten te laten. Daarnaast kan een dubbel muskietennet gebruikt worden en kunnen producten die zandvliegen doden preventief bij het dier worden toegepast.

Zandvlieg Leishmania




Door teken overdraagbare aandoeningen

Lyme
De bekendste ziekte die door teken overgedragen kan worden is de ziekte van Lyme. Deze wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia burghdorferi. De bacterie wordt via de beet van een teek op dier en mens overgedragen. Als de teek binnen 48 uur na aanhechten wordt verwijderd is de kans klein dat een geïnfecteerde teek de kiem heeft overgedragen.

Microscopisch beeld van Borrelia burghdorferi die de ziekte van lyme veroorzaakt Symptomen
Mogelijke acute symptomen van de ziekte van Lyme bij de hond zijn:
        - sloomheid en koorts
        - bij de hond is zeer zeldzaam een rode, zich uitbreidende plek rond de
          teek te zien

Mogelijke late symptomen (maanden tot jaren na infectie) van de ziekte van Lyme bij de hond zijn:
        - gewrichtsklachten (stijfheid en pijnlijkheid)
        - ontstekingen van de lymfevaten en koorts
        - hartspierontstekingen
        - nierschade
        - neurolgische symptomen zoals gedragsveranderingen, agressiviteit en
          epileptische aanvallen



Babesiose
Babesiose wordt veroorzaakt door de eencellige parasiet Babesia canis. Deze leeft in de rode bloedcellen van de geïnfecteerde gastheer. Vanaf het moment dat een teek begint met bloedzuigen duurt het ongeveer 3 dagen voordat de ziektekiemen worden overgedragen op de hond. De ziektekiemen dringen door in de rode bloedcellen en gaan zich daar vermenigvuldigen. Dit zorgt ervoor dat de rode bloedcellen openbarsten. Het duurt 10-20 dagen voor de eerste symptomen optreden.

Microscopisch beeld van Babesia canis in een rode bloedcel Symptomen
Mogelijke acute symptomen van de ziekte van Lyme bij de hond zijn:
        - koorts
        - een slechte eetlust en braken
        - bleke slijmvliezen, maar soms zijn ze ook geel van kleur
        - een sterk rood verkleurde urine
        - als de ziekte langer duurt kan een dier in shock raken

Babesiose is niet bij voorbaat dodelijk. Als een hond de ziekte overleeft blijven er helaas vaak chronische klachten voor de rest van zijn/haar leven bestaan.

Deze chronische klachten kunnen zijn:
        - een verhoogde hartslag
        - opgezette lymfeklieren en een vergrote milt
        - onderhuidse bloedingen
        - bloedarmoede en geelzucht
        - zweren in de mondholte en/of ademhalingsproblemen (ook hoesten)
        - helaas overlijden door deze klachten later alsnog veel honden



Ehrlichiose
Ehrlichiose is een ziekte die wordt veroorzaakt door parasieten die in bepaalde witte bloedcellen van de gastheer leven.

Microscopisch beeld van Ehrlichia in een witte bloedcel Symptomen
De eerste symptomen volgen 5 tot 20 dagen na besmetting en kunnen zijn::
        - koorts, rillingen
        - gebrek aan eetlust, neerslachtigheid
        - bloedarmoede
        - gezwollen lymfeklieren
        - pijnlijke spieren en gewrichten, ernstige rug- of nekpijn
        - bloed in de urine, bloedingen (bijvoorbeeld in de neus)
        - oogproblemen (afscheiding, infecties)
        - neurologische afwijkingen zoals toevallen of moeilijk lopen
        - problemen met de ademhaling of met het hart

Ehrlichiose heeft, wanneer de hond niet behandeld wordt, vaak een dodelijke afloop of krijgt een chronisch verloop. Ook na een behandeling blijft de ziekte soms chronisch aanwezig. Er ontstaat dan een zeker evenwicht tussen de ziekteverwekker en het immuunsysteem van de hond. De hond is niet echt ziek, maar ook niet fit. De symptomen kunnen terugkomen als de hond stress heeft of een periode van verminderde weerstand door ziekte of medicijngebruik doormaakt.